” …توهم خوب بودن: ظلم و جنایت در طول تاریخ، بیش از هرچیز، نتیجه توهم و تصور غلط از خوب بودن است. هنگامی که انسان‌ها باور کنند که مطلقاً درست و عاری از خطا هستند، از همان لحظه به تهدیدی بزرگ برای خود و جامعه تبدیل می‌شوند. این توهم از خود شروع می‌شود؛ وقتی که فرد به جای پذیرش اشتباهات و نقص‌هایش، خود را در جایگاهی می‌بیند که قادر به تشخیص نهایی حق از باطل است. این توهم می‌تواند به اعمال خشونت‌بار و جنایت‌بار منجر شود. مثال بارز این وضعیت، فردی است که با انجام عملیات انتحاری، خود را میان جمعیتی بی‌گناه منفجر می‌کند، زیرا باور دارد که این اقدام در مسیر حقیقت و خیر است. در واقع، او از دیدگاه خودش در حال انجام وظیفه‌ای است که به اعتقادش برای رهایی از شر یا دفاع از حقیقت ضروری است. اما از نگاه جامعه و اصول انسانی، این عمل چیزی جز یک جنایت فجیع نیست. یکی از مهم‌ترین دلایل شکل‌گیری این گونه رفتارهای خطرناک، خودبینی و احساس مالکیت بر حقیقت است. وقتی کسی احساس کند که او تنها صاحب حقیقت است و دیگران در اشتباه هستند، این نگرش به تدریج باعث می‌شود دیگرانی که نظرات متفاوتی دارند، در ذهن او به دشمنان حقیقت تبدیل شوند. در نتیجه، درگیری و ستیز با این افراد، از دیدگاه فرد، نه‌تنها قابل توجیه بلکه ضروری و حتی مقدس می‌شود. در این بین، می‌توان گفت که جستجو و پرسشگری در مسیر حقیقت، امری مبارک و ارزشمند است و ما باید به افرادی که به دنبال کشف حقیقت هستند، اعتماد کنیم. اما وقتی فردی ادعا کند که به تمامی حقیقت رسیده است و دیگر نیازی به پرسشگری و جستجو ندارد، به تهدیدی برای دیگران تبدیل می‌شود. چرا که از آن پس، هرگونه اختلاف و تعارض با او، در ذهنش نشانه‌ای از عدم فهم یا دشمنی با حقیقت تلقی می‌شود…. “